Neohumanizm

(…) Z powodu nasilającego się wyzysku (klasy Vipra – intelektualistów, Średniowiecze w Europie) konieczne było opracowanie metod gromadzenia i transportowania dóbr. Potrzeba ta była bardzo wyrazista jeszcze przed nasileniem się eksploatacji – konieczne były rozwiązania pozwalające przewozić żywność z miejsc, w których było jej w nadmiarze do miejsc, gdzie jej brakowało. Również w przypadku konfliktów zasoby, jakimi dysponowały poszczególne plemiona czy nacje, zaczęły mieć znaczenie. Ten aspekt nie dotyczył wyłącznie producentów, ale również wszelkiego rodzaju pośredników na etapach od produkcji do konsumpcji. I tak narodziła się klasa Vaeshya (posiadaczy, kupców), a dominować zaczęły przedsiębiorczość i produktywność. Nadszedł w końcu moment, kiedy ten właśnie aspekt życia stał się najważniejszy. Vaeshya – kapitaliści – posiedli pozycję supremacji i nastała epoka, którą nazywam Erą Vaeshya – Erą Kapitalistów.

Indywidualizm czy też leseferyzm przekształca się w kapitalizm, gdy środki produkcji przechodzą w ręce wąskiej grupy ludzi dążących do wyzysku. Na tym etapie można dostrzec, że upowszechnia się instynkt gromadzenia. Pragnienie posiadania, które zaczyna dominować pośród rządzącej klasy kapitalistów, skutkuje psychologią całkowitej eksploatacji ludzkiej rasy. W tej chciwej pogoni za majątkiem nie ma miejsca dla wszystkich. Nieliczni, którzy przetrwają ten wyścig, zaczynają kontrolować swoim majątkiem całą światową gospodarkę. Znacząca większość albo została oszukana wizją udziału w tej władzy i posiadania dającego ją majątku, albo zepchnięta, zapomniana, pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia. W społeczeństwie kapitalistycznym tacy ludzie stają się ostatecznie niewolnikami kapitalistów. Są niewolnikami, ponieważ poza służeniem bogatej elicie i życiem z miesiąca na miesiąc nie pozostawiono im już żadnego innego wyboru.

P.R.Sarkar, 4 czerwca 1959 roku