Kiedy pojawia się głębia oddania, wraz z nią napływa przepełniona wzniosłymi uczuciami miłość. Wyłącznie na tym etapie możliwe jest ostateczne uświadomienie sobie Najwyższej Świadomości. Tam, gdzie istnieje „Ja”, nie istnieje „On”… Gdzie istnieje się „On”, nie ma już „Ja.” Pamiętajcie o tym – uwielbienie jest w sadhanie (praktyce duchowej) czymś niezbędnym. Dojrzałość uwielbienia to miłość; dojrzała miłość to ON.
P.R.Sarkar, „Baba’s Grace”
Są ludzie, którzy przekonują, że zwierzęta zostały stworzone przez Boga, abyśmy je spożywali. Znałem pewną osobę, która twierdziła, że jeśli nie będzie się jadło koziego mięsa, świat zostanie zadeptany przez kozy. Ktoś inny powie, że jeśli nie będziemy jeść kurczaków, nie zostanie ani milimetr wolnego miejsca na ziemi – wszędzie będą kury! Ale przecież ludzie nie jedzą sępów i jakoś nie widać, żeby nam groziła z tego powodu plaga! Jakże głupi są tacy ludzie! Nie jemy dżdżownic – czy ktoś zauważył nadmierne powiększenie się ich populacji? Ludzie jedzą mięso wyłącznie z powodu swojej zachłanności i szukają przeróżnych pretekstów, aby wesprzeć logiczność takiego postępowania i ukryć własną słabość. Ale taka przebiegłość na dłuższą metę nie przejdzie.
W dynamicznej płaszczyźnie psychicznej pojawiają się często wadliwe idee. Przykładem takiej idei jest myślenie, że my – ludzie – zostaliśmy stworzeni, by władać światem, a wszystkie inne stworzenia są dla nas czymś podrzędnym. Będziecie musieli walczyć z takim rodzajem psychologii przy pomocy najsilniejszej broni, jaką posiadacie. Jaka to broń? Neohumanizm. Wszyscy mają takie samo prawo do życia na tej ziemi: ten wszechświat jest dla wszystkich. Nie należy wyłącznie do istot ludzkich.
P.R.Sarkar, „Renaissance in All the Strata of Life”, Kalkuta, 1986 rok
Sam’gacchadhvam’ sam’vadadhvam’ sam’ vo mana’m'si ja’nata’m,
Deva’bha’gam’ yatha’pu’rve sam’ja’na’na’ upa’sate.
Sama’nii va a’ku’tih sama’na’ hrdaya’nivah,
Sama’namastu vo mano yatha’ vah susaha’sati….
Here is the Music Player. You need to installl flash player to show this cool thing!
Pójdźmy razem, zaśpiewajmy razem,
Poznajmy nawzajem swoje umysły,
Zbierzmy się jak dawni mędrcy,
By wszyscy mogli cieszyć się wszechświatem,
Zjednoczmy nasze pragnienia i umysły jako jeden, Bo my, by prawdziwie się poznać,
Stajemy się jednością.
Mantra śpiewana na początku grupowej medytacji Ananda Marga. Pochodzi z jednych z najstarszych zachowanych na Ziemi ksiąg spisanych w okresie 10.000 – 15.000 lat temu – Rg’ Veda.
Źródło nagrania – Ananda Marga New York
W wyższych stanach praktyki medytacyjnej (sadhana) ludzie czują, że wszystkie żywe stworzenia są im bliskie. Tacy ludzie niosą pomoc wszystkim stworzeniom rozumiejąc ich smutki i radości.
Ten urok życia nie dotyczy wyłącznie flory i fauny, ale wszystkiego, nawet obiektów nieożywionych – złota, żelaza, wody, wszystkiego – wszystko w tym wszechświecie żyje, wszystko tańczy w rytmie Najwyższej Świadomości.
Gdy brakuje takiej duchowej mentalności, ludzie myślą: „JA robię, JA daję, to zrobiłem JA, tamto zrobiłem JA…” I chociaż na tym etapie ludzie również podążają ścieżką sadhany, jest w nich pewien defekt. Ich umysły nie inspirują innych, ich umysły nie mają kontaktu z umysłami innych ludzi. Nie odczuwają oni słodyczy pozostałych „Ja” ponieważ są zbyt zajęci sobą. Ich podejście jest błędne, ich ścieżka nie jest ścieżką Neohumanizmu.
Kiedy duchowi aspiranci, wkraczając w ostatnią fazę praktyki, stają się jednym z Najwyższą Świadomością, zanika wszelka dwoistość. Uświadamiają sobie wówczas, że wszystko jest w Nim, wszystko od Niego pochodzi, pozostaje w Nim i do Niego wraca. Kwestia dwoistości nie istniała. Wszystko staje się ich, a oni stają się wszystkim.
P.R.Sarkar
Nie ma szans na dobrobyt w skali światowej, dopóki nie poprawi się warunków bytowych kobiet. Ptak nie potrafi latać z jednym tylko skrzydłem.
P.R.Sarkar