Model spółdzielczości opisany w teorii PROUT oparty na współużytkowaniu zasobów planety dla powszechnego dobra zasługuje na nasze poważne potraktowanie.
dr Noam Chomsky
Od duchowości po politykę… bez dogmatów!
pieniądze
Amerykański sen skończył się dla nich koszmarem. Przyszedł kryzys, stracili pracę, domy i musieli uciekać. W amerykańskich lasach powstają całe miasta bezdomnych. Niektórzy latami żyją w szałasach i prowizorycznych domach, pomiędzy drzewami budują wspólne łazienki i pralnie. Jedno z takich miasteczek założył przed pięcioma laty pastor Steve Brigham.
Według statystyk rządowych 43,5 miliona Amerykanów żyje w biedzie. Z tym określeniem automatycznie kojarzy się bezdomność albo chociaż rozpadający się dom, niedożywienie i brak opieki medycznej.
Najistotniejszy problem, w obliczu którego stają dzisiaj przywódcy wszystkich krajów świata, to w jaki sposób poprzez ekonomiczny dobrobyt państwa podnieść standard życia obywateli. Jest to palący problem, zwłaszcza w krajach zacofanych gospodarczo. I nie jest to zagadnienie proste, gdyż w wielu z tych krajów standard życia jest związany bezpośrednio z zasobami naturalnymi. Jedynie w kilku państwach ludzie byli w stanie rozwiązać problemy gospodarcze przy pomocy zasobów intelektualnych.
Większość krajów świata – kapitalistycznych i komunistycznych – przyjęło politykę ekonomicznej centralizacji. Gospodarki krajów kapitalistycznych skupione są w rękach nielicznych korporacji i instytucji, podczas gdy w krajach komunistycznych rolę tę pełni partia. Po dziesięcioleciach ekonomicznej centralizacji możemy już ocenić, z jakim powodzeniem udało się tym państwom podnieść standard życia ludzi.
P.R.Sarkar, „Decentralised Ekonomy” 16 marzec 1982 roku, Kalkuta
Dzisiaj szanowane są osoby zamożne, podczas gdy nikt nie liczy się z ludźmi bez pieniędzy. Biedak – nieważne, kim by był – musi kłaniać się bogatemu, jeśli chce zarobić na utrzymanie. Ludzkie wartości nie znaczą nic – ludzie stali się środkiem do zarabiania pieniędzy. Bogaci, swoimi pieniędzmi kupiwszy ludzkie umysły, zajęci są grą w szachy z życiem ludzkim. Osamotnieni w swoich zmaganiach, ludzie harują jak woły za marne pieniądze.
P.R.Sarkar, „A Few Problems Solved Part 2″, marzec 1970
Ludzie sterujący dzisiaj społeczeństwem ciągle analizują swoje zyski i straty żyjąc w ciągłej niepewności i obsesji podejrzeń. Oni nie pragną myśleć o trudnej sytuacji ludzkości. Raczej dla własnych korzyści gotowi są gryźć ludzkie kości, wysysać ludzką krew. U egoistów nie ma miejsca na litość, sympatię czy poczucie bliskości.
P.R.Sarkar, „A Few Problems Solved Part 2″, marzec 1970 r.